Een oneindige zomer
Een zomer waar geen einde aan leek te komen. In juni kregen we een aanbod om ons huis te verhuren! Met sturing van onze kinderen in de weekends lukte het ons het huis leeg te maken. Een deel van de spullen ging naar de kringloopwinkel of werd elders weggegeven. Een ander deel dachten we mee te moeten/kunnen nemen en de rest is geordend opgeslagen in 2 kamers die buiten de verhuur vielen.
In juli verhuisden we naar de boot. We namen afscheid van allerlei mensen en op de boot klusten we eindeloos.
Begin augustus brachten we de auto weg en regelden we een briefadres bij onze dochter. Op dinsdag 6 augustus gooiden we de trossen los. We voeren naar Amsterdam om daar met onze kinderen het officiele vertrek van Sally Lightfoot uit Nederland te vieren. In de Sixhaven werd het een mooi feest met bubbeltjeswijn om Sally Lightfoot te herdopen met dezelfde naam en haar goede vaart met ons te wensen! Via de staande mast route voeren we door Amsterdam, via Leiden naar de Veerhaven in Rotterdam. Daar kwam moeder aan boord. Zij voer mee naar Dordrecht en genoot van het openen van de Erasmusbrug en Willemsbrug, alleen voor onze boot! Toen door naar Willemstad op weg naar Vlissingen via het Veerse Meer! In de Krammer beroepssluis viel de motor uit. Een mede zeilboot (’Is dit DÉ Sally Lightfoot?’) sleepte ons naar een vrijliggend ponton buiten de sluis. De volgende ochtend constateerde een monteur een vuiltje in branstofopvoerpomp. Bij navraag naar het het schudden van de motor; bleek een motorsteun gebroken! Maar gelukkig werd dat op een werf in Bruinisse gerepareerd!
Begin september voeren we met familie op de Oosterschelde rond en gingen door de imposante Zeelandbrug (6 km). Een paar dagen later zeilden we heerlijk over de Oosterschelde naar Kortgene (Veerse Meer) met als doel de Volvo Penta dealer aldaar. We wilden toch nog een monteur naar de koud moeilijk startend motor laten luisteren. Die constateerde een half vol kool zittend uitlaatspruitstuk en drie erg lekkende cilinders. Repareren zou waarschijnlijk veel geld gaan kosten en het bleef een motor met 3000 draaiuren. Dat had men ons in Bruinisse ook al gezegd. Donderdag 13 (!) september kregen we het advies om een nieuwe motor te kopen. De volgende ochtend besloten we dit inderdaad te doen. De donderdag daarop was de motor er al, uit Zweden. We zouden zoveel mogelijk zelf doen en de monteur zou begeleiden en alles controleren!
Op vrijdag 3 oktober was de proefvaart maar de monteur was niet tevreden. Op maandag ging het verder met luisteren, kijken en afstellen. Wij bezochten ondertussen lekker veel familie om even niet te hoeven denken aan de ‘tegenslagen’. De daaropvolgende week probeerden we de lucht uit de brandstofaanvoer te krijgen. Dick monteerde doorzichtige plastic slangetjes waardin de luchtbellen duidelijk zichtbaar waren. Tot slot hielp een andere monteur ons bij het werkend maken van de Sailmail en toen waren we eindelijk klaar voor vertrek.
