Sally Lightfoot

Na een tijdje wordt Duco onrustig. Hij drentelt heen en weer, mompelt en wordt duidelijk gekweld door moeilijke afwegingen. Dan werpt hij de teerling en bakt het restant kroepoek, laat mais poppen en diept een schimmelige salami op van onder de salonbank. Het loopt tegen vijf uur. Tijd voor happy hour. Voor de broodnodige verandering van omgeving, verhuizen we naar het voordek. Drinkend van onze limonade met Duco’s snacks binnen handbereik verliezen we ons in nautische filosofieën. Duco werkt zich door de bak popcorn alsof hij de hele dag nog niets heeft gegeten.

We kijken naar weer een spectaculaire zonsondergang. Door de aardse straalbuiging zou het groene element uit het kleurenprisma van de zonnestralen bij zonsondergang als laatste waar te nemen moeten zijn. We turen ingespannen naar het westen, maar zien de beroemde green flash niet. Geert brengt het gesprek op een minder abstract onderwerp. Gelijk begrijpen we waar die gelukzalige grijns van vanmiddag vandaan kwam. Geert droomde, zo vertrouwt hij ons toe, van voorbijdrijvende reddingsvlotten gevuld met jonge, in elegant gescheurde vodden geklede dames.

 Hoe zou hun dankbaarheid zich uiten?’ vraagt hij zich hardop af. Duco en ik dromen mee. Geert raakt op dreef. Hij lispelt afwezig over een op kruiskoers liggend jacht vol met eveneens jonge, goed geproportioneerde vrouwen die natuurlijk bereid zijn om bemanning uit te wisselen.

Een groepje dolfijnen brengt ons terug in het gareel. We kijken tevreden naar hun gedartel rond de boeg.