‘Help, ik drijf weg!’
Twee dagen later zijn Joanne en de kinderen weer op het strand, en Joanne wil even terug naar Sally Lightfoot om iets te halen. Esther durft niet alleen met Borris op het strand achter te blijven en wil graag mee. Joanne en Esther komen in de dinghy aanvaren en Joanne knoopt die aan Sally Lightfoot vast om snel datgene te pakken waarvoor ze kwam. Esther blijft zolang in de bijboot. Ik hang in de kuip met mijn hand in een badje met Dettol en Joanne is in de voorhut als ik opeens een heel benepen stemmetje hoor: ‘Help, ik drijf weg.’ Ik geef een gil en in een mum van tijd staan Joanne en ik buiten.
Esther dobbert in de bijboot op een meter of tien langzaam op wind en stroming van ons af. Ze kijkt een beetje verdwaasd om zich heen, maar is gelukkig heel rustig. Ik raak, geestelijk toch al niet goed in balans, spontaan in paniek. Het zwartste rampscenario flitst door mijn hoofd. Wind en stroming zijn hard. Voor je het weet, is zo’n klein bootje uit zicht. Hoe lang duurt het wel niet om het anker op te halen en op de motor naar haar toe te varen? Zal ze in de tussentijd in paniek het water in springen?
Joanne heeft ondertussen als in een reflex haar zonnebril afgezet. Zonder zich maar een moment te bedenken, duikt ze achter Esther aan. Mijn paniek neemt zo mogelijk nog toe. Het graf van ‘de halve vrouw’ verdringt alle andere angstbeelden die op mijn netvlies om voorrang vechten. In een waas ben ik nu wel getuige van een sprintje vrije slag van olympische klasse. Zelfs het anders zo moeizame ‘uit-het-water-in-de-dinghy’-klimmen gaat met oogstrelende souplesse.
Even later zit een uiterlijk kalme Esther opgewekt te praten in de kuip, met naast haar een zeer aangedane Joanne. Esther heeft het over de voortvarende redding door Joanne. ‘Mama, ik vind het heel fijn dat je zo snel achter me aan kwam,’ zegt ze wel een paar keer. Dat de bijboot niet goed was vastgeknoopt, lijkt onbelangrijk. En welbeschouwd heeft Esther daar groot gelijk in. De fout is heldhaftig hersteld en dat is het enige dat telt.
