Kilwa en Songo Mnara
Na twee weken zijn we in Kilwa, aan de zuidgrens van de baai. Dit eiland was in de dertiende eeuw het machtigste handelscentrum van de Oost-Afrikaanse kust en dankte die status aan het monopolie op de lucratieve handel in uit Mozambique afkomstig goud. De ruïnes op het eiland Kilwa en het nabij gelegen eiland Songo Mnara gelden als de belangrijkste uit de Swahili-hoogtijdagen. We verkennen de eilanden in de daaropvolgende dagen.
Op Songo Mnara voelen we ons echte ontdekkingsreizigers. De pilot zwijgt in alle toonaarden over dit gebied, maar onze reisgids weet dat de ruïnes op het noorden van het eiland liggen. We naderen het eiland daarom vanuit het noorden. Vanaf het water valt niet vast te stellen waar de ruïnes zich bevinden; we zien louter mangroven. De onderste zaling biedt uitkomst. Vandaar zie ik een cluster baobab-bomen. We besluiten er zo dicht mogelijk naartoe te varen in de hoop dat die begroeiing, tussen verder alleen maar kokospalmen, het ruïneterrein markeert.
We ankeren, lanceren ons mini-expeditieschip en banen ons roeiend en wadend een weg door de mangroven. Als het water te ondiep wordt, ankeren we de bijboot aan een luchtwortel van een mangrove. We glijden en glibberen verder door de modder op zoek naar vastere grond. Grote krabben schuieren achterwaarts weg tussen de mangrovewortels. Slijkspringers zoeken links en rechts razendsnel een beter heenkomen. Dan loopt het terrein iets op. De mangroven wijken en de ruïnes openbaren zich, ongerept en uitgestrekt. Hier is duidelijk heel lang niemand geweest. Onder gigantische baobabs treffen we de overwoekerde restanten aan van wat ooit prachtige huizen moeten zijn geweest.
We verdelen onze aandacht tussen het historisch erfgoed en de mieren, die steeds opdringeriger worden. Als we stilstaan om iets te bewonderen, kruipen ze venijnig stekend langs voeten en benen omhoog. De muggen hebben we minder snel in de gaten. Pas als Esther eruit begint te zien alsof ze intensief door bloeddorstige knutjes is belaagd, blazen we de aftocht. Esther krijst de hele terugweg als een volwassen bushbaby en kalmeert pas aan boord onder een koude douche.
